Öncelikle başlıkta bahsedilen şeyin “Mustafa Kemal Atatürk’ü sevmek” veya “saygı duymak” ile alakasının olmadığını belirtmeliyim. Sonra başıma bu kişilik bozukluğuna sahip insanlar veya ne dediğimi anlamayan birkaç safın “Atatürk’e karşı işlenen suçlar” başlığı altında doluşmalarını hiç mi hiç istemem. Yıllardır her dört-beş yazımda değindiğim “saygı, duygu ve mantık” çıkmazına tekrardan, üşenmeden, çekinmeden değinip, ülkemizde bu algının ne kadar yavşamış bir hale geldiğini gözler önüne serme amacındayım.

Sevgili yavrum, sözüm sana. Sana diyorum kaçırma gözünü, “getir götür İsmail” reklamını ağzından salyalar aka aka seyreden sen! Çocuk istismarı sevicisi. Bak buraya, bu yazı çakralarını açacak.

Gündemimizi işgal etmeye başladı yine başkanlık sistemi tartışmaları. AKP'nin Türkiye'de gündem belirleme konusunda çok taktiksel bir politikası var. Akıllarından geçen ve ilk duyulduğunda "Hadi lan, yok artık!" denilecek konuları önce ciddiyetle gündeme getirmemek, ağır ağır, usul usul konuşmaya başlamak. Bugüne kadar her konuda bu böyle oldu. Başkanlık sistemi tartışmalarında da önce konu gündeme getirildi. Öylesineydi, "bir konuşulsun ne zararı var canım" havasındaydı. Öyle de yapıldı. "Bir konuşulmaya" başlandı.

İnsanlar ne söylense kabul edecek gibiler. Önlerine ne konsa onu yiyecek gibiler. Her savaşa hazır, her barışa karşı gibiler. Biz ayrışmamalıyız dediğimiz sürece onlar da tam tersini söyleyecek, çünkü çoğu bundan ekmek yiyor. O ekmek boğazlarında bir gün kalır, benden söylemesi.

Sadece Twitter üzerinden okurlarımıza bir soru sorduk ve cevabını almaya çalıştık. Cevapların bir kısmını (aralardan "rasgele" seçmek suretiyle) yayınlıyoruz. Sorumuz şuydu: KD Dergi'yi neden okuyorsunuz? Okur yorumlarının bir tek noktalama işaretine bile dokunulmamıştır. Yazım hataları ve yazılanlar sahiplerinin sorumluluğundadır.

kaanezyum ‏ @kaanezyum

bakış açısı zenginliğinden dolayı severek takip ediyorum.

Sevgili Konsept Dışı okuru ve bu köşeyi takip eden sevgili dostlar. Bir konuda anlaşalım.
Nefret söylemi yalnızca bir ırkı alenen aşağılamayla olmuyor. Yazıya bu tespitle başlamamın sebebine geleceğim fakat bunu vurgulama amacım ırkçılığın tarihçesine sahip Batı emperyalizminin yüzsüzlüğünü afişe etmek ve bozulmaya yol açtığı bilgiler doğrultusunda yeni bir tarih yazıcılığı rolüne üstlenmeye çalışmasını engellemek.

Sabah kalkar kalkmaz annenizi öptünüz mü ya da aradınız mı? Hah iyi. Anneannenizi, babaannenizi, bilumum teyze ve halalarınızı, efendime söyleyeyim büyük teyzenizi, yengenizi, anne-babanızın kuzenlerini falan da aradınız, ziyaret ettiniz mi? Tamam, artık hayırlı bir evlatsınız.

Oysa bir umuttu hep yaşatan insanoğlunu! Ama sonra kapkara bir yel her yanı sardı, bizde bir tek can kaldı. Hayat meseleleri derin ve bir o kadar da anlaşılmaz. Anladım dediğin noktada bir de bakmışsın ki hiç bir şey anlamamış, bir arpa boyu bile yol alamamış hatta başladığın noktaya geri dönmüşsün. Yani anlayacağın sınıfta kalmışsın.

Öncelikle “just for stating the obvious”, Galatasaraylı olduğumu belirteyim, gerçi beni uzun süredir okuyorsanız biliyorsunuzdur. Şimdi Galatasaray emekti, sevgiydi, vs.ydi olayına hiç girmeyeceğim, bunu yapmama gerek de yok zaten. Sadece gerçekleri görüp yorumlamak gerektiğine inanıyorum böyle konularda; duygusallaşmaya, sinirlenmeye –sinirlenmemek elde olmasa da– hiç mi hiç gerek yok. Öncelikle sezonu kısaca değerlendirelim.

"Bir devlet insanı ne poşudan içeri atar, ne poşudan 11 yıl verir. Poşu davasına destek verenleri mantığa davet ediyorum, teröre değil.”

Sağol canım bu yorumun sayesinde mantık deryalarında yüzmeye başladım, bir aydınlandım, bir aydınlandım sorma…

Şimdi gençler bu sözü söyleyen yakın çevremden biri. Benden uzak Allah’a yakın olsun demek isterdim ama bu kütükleri kazanabileceğimi biliyorum. Medyanın çok içinde kalmış, yazıktır. Kendisini makul olanla elbet buluşturacağız.

Şükrü Saraçoğlu Stadyumu’nda 0-0 biten maç sonrası Galatasaray şampiyonluğunu ilan etti.